Ծնողներէն զատ, հինգերորդ Պատուիրանը ուրիշ ո՞ր անձերուն կը սորվեցնէ մեզ յարգել։ Հինգերորդ Պատուիրանով ԱՍՏՈՒԱԾ մեզի կը պարտադրէ յարգել մեր բոլոր վերադասները՝ Եկեղեցւոյ հոգեւոր հովիւները (եպիսկոպոսներ, քահանաներ եւ այլն), մեր աշխարհիկ իշխանաւորները, տէրերը, ուսուցիչները, հոգեւոր հայրերն ու մայրերը, պաշտպանները, բարերարները եւ այլն։
1.Ուրեմն, ինչո՞ւ հինգերորդ Պատուիրանը միայն ծնողներուն մասին կը խօսի։
Որովհետեւ յարգանքի եւ հնազանդութեան, սիրոյ եւ քաղաքավարութեան հիմը կը սկսի ընտանիքէն։ Այն զաւակը, որ կը հնազանդի իր ծնողներուն եւ անոնց հանդէպ կը վարուի ակնածանքով ու քաղաքավարութեամբ, նաեւ լաւ ու քաղաքավարի պիտի վարուի բոլոր մարդոց հետ։
2.Ի՞նչ պարտականութիւններ ունինք մեր հոգեւոր հովիւներուն հանդէպ։
Քրիստոնեան պարտի Աստուծոյ սպասաւորներուն հանդէպ ցուցաբերել յարգանք, հնազանդութիւն եւ սէր՝ իրենց տուած հրահանգներուն համաձայն։ Ան պէտք է լսէ անոնց խրատները՝ ինչպէս հօր մը խրատը, եւ որդիական սիրով հոգայ անոնց կարիքները՝ անոնց տրամադրելով իր կարելիութեան սահմաններուն մէջ ամէն բարոյական եւ նիւթական օգնութիւն։
3.Ի՞նչ է հոգեւոր հովիւներուն պարտականութիւնը։
Հոգեւոր հովիւներուն, այսինքն՝ հոգեւորականներուն պարտականութիւնն է Աստուծոյ հօտը արածել, այսինքն՝ հաւատացեալները առաջնորդել, ուսուցանել եւ խրատել՝ առանց եսասիրութեան, առանց հարկադրանքի եւ հայրական հոգատարութեամբ (Ա. Պետրոս Ե. 2)։
4.Ի՞նչ պարտականութիւններ ունինք իշխանաւորներուն հանդէպ։
Պէտք է հնազանդինք անոնց օրինաւոր եւ արդար հրամաններուն (Հռոմ. ԺԳ. 1-9, Տիտ. Գ. 1)։
5. Ի՞նչ պարտականութիւն ունինք մեր կնքահայրերուն, բարերարներուն եւ պաշտպաններուն հանդէպ։
Պէտք է սիրենք եւ յարգենք զանոնք, երախտապարտ ըլլանք անոնց, աղօթենք անոնց համար եւ մեր ծառայութիւնները մատուցենք անոնց՝ որքան որ կրնանք, ամբողջ սիրով եւ ջանասիրութեամբ։
6.Որո՞նք են աշակերտներուն գլխաւոր պարտականութիւնները իրենց ուսուցիչներուն հանդէպ։
Աշակերտները պէտք է սիրեն եւ յարգեն իրենց ուսուցիչները եւ հնազանդին անոնց՝ ամենայն հնազանդութեամբ, որովհետեւ ուսուցիչները մեծ ջանք կը թափեն իրենց աշակերտներուն օգտին համար՝ անոնց միտքը լուսաւորելու եւ անոնց սիրտը բարոյականութեամբ ու գիտելիքով դաստիարակելու նպատակով։ Արժանի աշակերտն ան է, որ իր ամբողջ կեանքին ընթացքին երախտապարտ կը մնայ իր ուսուցիչին։
7.Ի՞նչ պարտականութիւններ ունին ուսուցիչները։
Ուսուցիչները պէտք է առանց դժկամութեան իրենց աշակերտներուն հաղորդեն այն գիտելիքները, զորս իրենք ունին, եւ ամենայն ջանասիրութեամբ աշխատին անոնց յառաջդիմութեան եւ զարգացման համար։ Ուսուցիչները պէտք է մեղմութեամբ խրատեն աշակերտները եւ զանոնք ուղղեն դէպի ուղղում եւ բարեկարգութիւն։ Պէտք չէ բնաւ անհրաժեշտ համարել պարապ կամ յամառ աշակերտներուն հետ բարկութեամբ վարուիլ կամ անոնց վրայ նախատինքներ տեղացնել։
8.Ուսուցիչները միշտ ի՞նչ պէտք է յիշեն։
Ուսուցիչները միշտ պէտք է յիշեն, որ իրենց աշակերտներուն հանդէպ ծնողներու տեղը կը գրաւեն եւ անոնց տէրերը կամ բռնակալները չեն։ Աւելին, պէտք է յիշեն, որ իրենք վարձկաններ պէտք չէ ըլլան. իրենց աշխատանքը պէտք չէ կատարեն միայն վարձատրութեան համար, այլ՝ այն կոչումին համար, զոր ունին կատարելու։ Սիրտ մը լուսաւորելը եւ հոգի մը դէպի ԱՍՏՈՒԱԾ բարձրացնելը ազնիւ եւ վսեմ պարտականութիւն մըն է։
9.Ի՞նչ պարտականութիւն ունին ծառաները իրենց տէրերուն հանդէպ։
Ծառաները պէտք է յարգեն իրենց տէրերը եւ հաւատարմօրէն ծառայեն անոնց՝ անոնց ստացուածքները չգողնալով։ Անոնք պէտք է կամովին կատարեն իրենց տէրերուն հրամանները եւ իրենց կեանքի վիճակին յատուկ դժուարութիւններուն պատճառով դժգոհ չդառնան (Եփես. Զ. 5-7)։