Մարդուն Անկումը

1. Ադամ եւ Եւա հնազա՞նդ մնացին Աստուծոյ պատուէրին։

 Ո՛չ, որովհետեւ Սատանան, օձի կերպարանքով, խաբեց Եւան, իսկ Եւան ալ համոզեց Ադամը, եւ երկուքն ալ կերան արգիլուած ծառին պտուղէն։ (Ծննդ. գ. 1–6․ Յովհ. ը. 44։)

2. Սատանան ինչպէ՞ս խաբեց Եւան։

 Ան Եւայի հպարտութեան դիմեց՝ խոստանալով, թէ եթէ ուտէ արգիլուած պտուղէն, Աստուծոյ նման պիտի ըլլայ։

3. Ի՞նչ պատիժ որոշեց Աստուած Ադամի անհնազանդութեան վրայ։

 Ան իր կնոջ հետ միասին դուրս հանեց զանիկա պարտէզէն եւ այս վճիռը տուաւ. «Դէմքիդ քրտինքովը հաց պիտի ուտես, մինչեւ որ հողին դառնաս, որովհետեւ անկէ առնուած էիր. հող ես դուն, եւ հող պիտի դառնաս»։ (Ծննդ. գ. 19։)

4. Ադամին ի՞նչ պատահեցաւ իր յանցանքէն ետք։

 Աստուծոյ հանդէպ իրենց անհնազանդութեան պատճառով, ան եւ իր կինը կորսնցուցին իրենց հոգեւոր արդարութիւնն ու անմեղութիւնը։ Իրենց սրտերը, որոնք ուղիղ էին, մեղքին հակեցան, եւ Աստուծոյ առջեւ յանցաւոր դարձան։

5. Միայն Ադա՞մը թշուառ դարձաւ այս յանցանքով։

 Ո՛չ, իր սերունդներն ալ իրեն հետ ինկան, եւ իբրեւ հետեւանք՝ ամբողջ մարդկութիւնը թշուառ ու յանցաւոր դարձաւ, ինչպէս Պօղոս Առաքեալը կը հաստատէ։ (Հռոմ. ե. 12․ Ա. Կոր. ժե. 21, 22։)

6. Ինչո՞ւ մեր հոգին, երբ կը ծնինք, չունի Ադամի սկզբնական անմեղութիւնը։

 Որովհետեւ Ադամ իր յանցանքէն ետք ծնաւ զաւակներ իր նմանութեամբ։ (Ծննդ. ե. 3։) Այսինքն՝ մեղաւոր հոգիներով եւ չարչարանքներու ու մահուան ենթակայ մարմիններով, ինչպէս ինքն էր այդ ատեն։

7. Ինչո՞ւ մեր սիրտը դէպի չարը հակամէտ է։

 Ադամի մեղքին պատճառով մարդուն հոգիին մէջ եղած ներդաշնակութիւնը խանգարուած է. հոգին մարմնին դէմ կը պայքարի, եւ մարմինը՝ հոգիին դէմ։ (Հռոմ. ե. 17։) Իսկ մարդը, կամաւորաբար հետեւելով մարմնի ցանկութիւններուն, իր վրայ կը բերէ Աստուծոյ բարկութիւնը եւ կ’ենթարկուի հիւանդութիւններու, ցաւերու ու մահուան։ (Հռոմ. ը. 12, 19։)

8. Ի՞նչ կը կոչուի այս ժառանգական մեղաւորութիւնը։

 Բնական մեղք կամ Ծննդական մեղք։ Այս մեղքը ապականեց մարդկութեան բոլոր սերունդները, որոնք այսպէս զրկուեցան այն սկզբնական շնորհքէն, որ Ադամին տրուած էր, որպէսզի ապրի Աստուծոյ կամքին համաձայն։ Ահա թէ ինչու մարդ ամէն օր շատ մեղքեր կը գործէ իր կամքով՝ ականջ տալով հոգիին չար ցանկութիւններուն, Սուրբ Հոգիին բարի մղումներուն լսելու փոխարէն։

9. Մարդը կը զգա՞յ, թէ ինք մեղաւոր է։

 Այո՛, մարդուն խիղճը կը զգայ, թէ ինք յանցաւոր է Աստուծոյ արդարութեան առջեւ։ Սուրբ Գիրքն ալ նոյնը կը վկայէ՝ ըսելով. «Ամէնքը շեղեցան, ամէնքը միասին ապականեցան. բարի գործող չկայ, ոչ իսկ մէկը»։ (Սղմ. ԺԴ. 3։)

10. Ընդհանրապէս, ի՞նչ պէտք է մտածենք մեղաւորի մասին։

 Պէտք է հասկնանք, թէ որքան պէտք է վախնանք որեւէ մեղք գործելէ, նոյնիսկ եթէ անիկա մեր աչքին փոքր ու աննշան թուի, որովհետեւ այդ մեղքին հետեւանքը կրնայ շատ ծանր ըլլալ մեզի համար։ Մէկ մեղքը ուրիշ մեղքի կ’առաջնորդէ եւ մեզ կը քաշէ դէպի կորստեան ճամբան։

11. Բնութեամբ ապականեալ այս վիճակը ինչպէ՞ս կրնայ փոխուիլ։

 Աստուծոյ շնորհքով, որ մեզ կը մաքրէ, որպէսզի Սուրբ Մկրտութեամբ վերստին ծնինք, մեր հոգիէն կը ջնջէ Ադամի մեղքը եւ մեզի զօրութիւն կու տայ անոր հետեւանքներուն դէմ։ Այսպէս, մենք՝ որ բնութեամբ բարկութեան որդիներ էինք, շնորհքով Աստուծոյ որդիներ կը դառնանք։ (Մատթ. ե․ Հռոմ. թ. 16։)

12. Աստուած ի՞նչ ըրաւ մեր նախածնողներուն յանցանքէն ետք։

 Մեր նախածնողներուն յանցանքէն ետք, Աստուած չարտօնեց, որ անոնց զաւակները իրենց մեղքերուն պատճառով յաւիտենապէս կորսուին, որովհետեւ Ինք ըսաւ. «Ես հաճոյք չունիմ մեռնողին մահուան մէջ. ուրեմն դարձէ՛ք եւ ապրեցէ՛ք»։ (Եզեկ. ժը. 32։)

13. Առաքեալը ի՞նչ կը գրէ այս մասին։

 Առաքեալը կ’ըսէ, թէ «Աստուած կ’ուզէ, որ բոլոր մարդիկ փրկուին եւ ճշմարտութեան գիտութեան գան»։ (Ա. Տիմ. բ. 4։)

14. Աստուած ինչպէ՞ս ցոյց տուաւ Իր գթութիւնն ու ողորմութիւնը Ադամին։

 Մինչ Աստուած կը պատժէր Ադամի անհնազանդութիւնը, որպէս հայր՝ մխիթարեց զանիկա՝ խոստանալով, թէ իր սերունդներէն Փրկիչ մը պիտի գայ, որ մարդկութիւնը պիտի փրկէ Սատանայի իշխանութենէն։ (Ծննդ. գ. 15․ Հռոմ. ա. 3, 4։)

15. Ո՞վ էր այս Փրկիչը։

 Աստուած Հօր Միածին Որդին՝ Յիսուս Քրիստոսը։ «Վասնզի Աստուած այնպէս սիրեց աշխարհը, որ իր Միածին Որդին տուաւ, որպէսզի ամէն ան որ անոր հաւատայ՝ չկորսուի, այլ յաւիտենական կեանք ունենայ»։ (Յովհ. գ. 16։)

ՄԱՐԴՈՒՆ ՄՈԼՈՐՈՒԹԻՒՆԸ – ՅԱՅՏՆՈՒԹԻՒՆ

16. Աստուած ինչպէ՞ս կը նորոգէ մեր սրտերը։

 Ան Իր Սուրբ Հոգին կը ղրկէ, որպէսզի նորոգէ մեր սրտերը, առաջնորդէ մեզ դէպի Քրիստոս՝ մեր Փրկիչը, եւ պատրաստէ մեզ երկնքի արքայութեան համար։

17. Այս շնորհքը Աստուծմէ մարդո՞ց պարտք եղող բան մըն էր։

 Ո՛չ, Աստուած մարդուն պարտական չէր, որպէս պարտք, Իր Որդին տալ մեզ փրկելու համար, կամ Սուրբ Հոգին ղրկել՝ մեր սրտերը փոխելու եւ մեզ երկնքի համար պատրաստելու համար։ Մեր փրկութիւնը Աստուծոյ ձրի պարգեւն է։

18. Ի՞նչ երախտագիտութիւն կը պարտինք Աստուծոյ։

 Մենք պէտք է անսահման գոհութիւն մատուցանենք Աստուծոյ եւ մեր ամբողջ կեանքին մէջ օրհնենք Զինք, որ ողորմեցաւ մեր թշուառ վիճակին եւ չկամեցաւ, որ մենք յաւիտեան կորսուինք՝ ընկած հրեշտակներուն պէս։

(Քաղուած՝ Խորէն Արք. Նարպէյի «Կանոն Քրիստոնէական Դաստիարակութեան» հատորէն)