ԵՐԻՏԱՍԱՐԴՈՒԹԻՒՆԸ ԵՒ ԱՆՑԵԱԼԻ ԱՒԱՆԴՈՒԹԻՒՆՆԵՐԸ
Երիտասարդութիւնը ժողովուրդի մը վաղուան շունչն է, իսկ աւանդութիւններն ու տօները՝ անոր յիշողութիւնը։ Երբ երկուքը միասին գործեն, մշակոյթը միայն անցեալ չի դառնար, այլ կը շարունակէ ապրիլ ներկայով ու կը բացուի դէպի ապագայ։
Աւանդութիւն պահել՝ կը նշանակէ արմատ պահել։
Առանց արմատներու ծառը կը չորնայ, իսկ առանց մշակոյթի, ժողովուրդ մը կը նօսրանայ, կը ցրուի, կը մոռցուի։
Տօները պարզ ուրախութիւն կամ հաւաքոյթ չեն միայն։
Անոնք ժողովուրդի մը դպրոցն են՝ ուր կը սորվինք մեր լեզուն, երգերը, աղօթքը, պատմութիւնը, ընտանեկան հացը, անցեալի հետ կապը եւ զիրար սիրելու ձեւը։
Երբ Զատիկի կամ Ս. Ծնունդի ճրագալոյցի լոյսը տուն կը մտնէ, Վարդավառին ջուրը կը խնդայ, Սուրբ Ծնունդին մոմը կը վառի, կամ ազգային յիշատակի օրերուն լռութիւնը կը խօսի՝ մեր ինքնութիւնը կը վերանորոգուի։
Այսօր, արագ փոփոխուող աշխարհին մէջ, երիտասարդը հեշտ կերպով կը մօտենայ նորին, բայց երբեմն հեռու կը մնայ աւանդականէն։
Սակայն երիտասարդն է, որ կրնայ աւանդութիւնը դարձնել կենդանի՝ ոչ միայն կրկնելով, այլ հասկնալով, վերաիմաստաւորելով զայն։
Մայրենի լեզուով խօսիլը, երգերը սորվիլը, պարը պահելը, եկեղեցական ու ազգային տօներուն մասնակցիլը՝ դիմադրութիւն է մոռացութեան դէմ։
Իսկ մոռացութիւնը ամենէն լուռ վտանգն է՝ որ քայլ առ քայլ կը խլէ ժողովուրդի մը հաւաքական յիշողութիւնը, ապա՝ գոյութիւնը։
Եթէ երիտասարդը տէր կանգնի իր անցեալի ժառանգութեան ու փոխանցէ՝ ան ոչ միայն ընտանիք կը պահէ, այլ ազգ մը։
Եւ երբ ազգ մը իր տօները կը պահէ, իր աւանդութիւնը կը շարունակէ, իր մշակոյթը կը պահպանէ, այն ատեն կը յայտնէ աշխարհին՝ «Ես այստեղ եմ, կ’ապրիմ, ու պիտի յարատեւեմ»։