ՏԷՐ, ԵԹԷ ԶՇՐԹՈՒՆՍ ԻՄ ԲԱՆԱՍ
Աստուա՜ծ իմ, լի են խորք սըրտիս, եւ կայ լուռ
Բարբառք բազումք յարգելանի յարամուր։
Որպէս աղբիւր հարուստ յուղխից յորձնեռանդ՝
Եւ չունիցի հում սփռելոյ ի մարմանդ։
Ո՜ տայր կըրից որ գուպարին ներքս ի յիս՝
Աղագս ելի գտանել եւ գոլ լըսելիս.
Ո՜ տայր սրտիս հառաչանաց թափ ի դուրս՝
Վազել վանել ըզշուրջ պատուարս եւ ամուրս,
Հորդել խաղալ դարիւ դարիւ եւ լընուլ՝
Ըզբարձր եւ խոր՝ որ ժամանեն միտք անդուլ։
Փակեալ են Տէր գրունք իմ ներքին հագագի
Եւ բանալոյն առ ի վերուստ փափագի…
Բա՜ց ինձ Տէր, բաց ինձ ըզշրթունըս սըրտիս,
Եւ երգեսցէ հոգւոյս բերան քեզ օրհնիս.
Զի բանալով եւ ես բացի առ աշխարհ,
Լըսէր, եւ մերթ հաճէր մերթ տայր արհամարհ,
Հեղի բազում՝ անդամ՝ զերկրաւ բանս յօգուս,
Եւ ընկալեալ՝ ապա եթող կաց անփայլ։
Տէ՜ր, զի՞նչ օգուտ սրտի խօսել յայլոց լուր
Եւ պատասխաան չառնուլ դիւրիչ կըրիցն իւր.
Որ առ երկիր խօսի՝ երկրի եւ լըսէ
Եւ ձայն երկրի՝ զսիրտ յաւիտեան ոչ լըցցէ։
Տէր, անգոսնեաց սիրտս այս զաշխարհ, չէ նորա,
Ոչ կամի սա լսել ոչ խօսել ընդ նըմա։
Աստուած իմ, քո է սիրտս այս, բաց ըզշրթունս.
Եւ ընդ քեզ սա խօսեսցի զքո օրհնութիւնս։
Ամենալուր ականջ, բացի՛ր առ սիրտս այս
Եւ լուր զոր յար անձայն հընչին ի սըմայս։
Հայր Ղեւոնդ Ալիշան – Խօսք ընդ Աստուծոյ» Շարք
1852
ՏԷ՛Ր, ԵԹԷ ԴՈՒՆ ԲԱՆԱՍ ԻՄ ՇՐԹՈՒՆՔՆԵՐՍ
Աստուա՛ծ իմ, սրտիս խորերը լեցուն են, եւ լռութեան մէջ
բազմաթիւ խօսքեր կան, որոնք կը սպասեն իրենց արտայայտութեան։
Ինչպէս հարուստ աղբիւր մը, որ իր յորդառատ ջուրերով
կը փափաքի հոսիլ, բայց չի գտներ իր ճամբան դէպի դուրս։
Ո՜հ, եթէ կարենայի այն ամէնը, որ իմ ներսս կը կուտակուի,
դուրս հանել ու արտայայտել,
եթէ կարենայի սրտիս հառաչանքներուն ազատ ընթացք տալ,
որպէսզի անցնին իմ շուրջս կառուցուած պատերէն ու ամրոցներէն,
եւ հոսին, խաղան ու տարածուին՝
լեցնելով բարձրերն ու խորերը,
որոնց կը հասնի իմ անդադար մտածումս։
Տէ՛ր, իմ ներքին շրթունքներուս գիրքերը փակ են,
եւ ես վերուստ կը փափաքիմ զանոնք բանալ…
Բա՛ց ինծի, Տէ՛ր, բա՛ց սրտիս շրթունքները,
որպէսզի հոգիիս բերանը Քեզի օրհնութիւն երգէ։
Որովհետեւ երբ ես բացուիմ, նաեւ ես կը բացուիմ աշխարհին,
եւ աշխարհը կը լսէ. երբեմն կը հաճի,
երբեմն ալ կարհամարհէ,
եւ ես բազմաթիւ խօսքեր կը թափեմ աշխարհի վրայ,
բայց անոնք ընդունելէ ետք աշխարհը կրկին կը հեռանայ։
Տէ՛ր, ի՞նչ օգուտ ունի սրտիս ուրիշներու հետ խօսիլը,
եթէ անոնցմէ հաճելի պատասխան մը չստանամ։
Ով որ երկրի հետ կը խօսի,
երկրի խօսքը կը լսէ,
բայց երկրի ձայնը երբեք յաւիտենապէս
չի կրնար լեցնել սիրտը։
Տէ՛ր, սիրտս այս աշխարհը մերժած է.
այս սիրտը աշխարհինը չէ,
եւ չի փափաքիր անոր հետ ո՛չ խօսիլ, ո՛չ ալ լսել։
Աստուա՛ծ իմ, Քուկդ է այս սիրտը.
բա՛ց անոր շրթունքները,
որպէսզի Քեզի հետ խօսի
եւ Քու օրհնութիւնդ երգէ։
Դո՛ւն, որ ամենալուր ականջն ես,
բա՛ց Քու ականջդ այս սրտիս,
եւ լսէ՛ այն, ինչ որ միշտ
անլսելի կերպով կը հնչէ անոր խորերէն։
Ղեւոնդ Ալիշան
Թրգմ.՝ Աշխարհաբարի
1852